Nou de kogel is dan eindelijk door de kerk.
Vanaf volgende week woensdag ga ik opgenomen worden. Ze wilde me eigenlijk deze week woensdag al wel hebben maar dat trok ik niet. Ik moest nog redelijk wat dingen regelen dus heb ik het een week uitgesteld.
Het zijn eigenlijk wel spannende en vermoeiende dagen geweest. Vorige week vrijdag kreeg ik dus te horen in welke groep ik zou komen en dat het in eerste instantie voor 3 maanden is.
Zo kort mogelijk dus en daar zit een bepaalde insteek achter maar dat is me voor nu een te lang verhaal. Afgelopen maandag mocht ik daar bijna een hele dag doorbrengen. Kennismaking met psychiater, met de groep, bloedprikken en afspraak met de huisarts daar. Er stond ook een afspraak met de diėtiste op het programma maar dat lukte niet. Gelukkig ken ik haar al wel dus dat vind ik toch wel erg prettig. Maar ze hadden dus spoed op deze afspraken gezet en daarom kon de diėtiste dus ook niet. Die spreek ik dus nog op het moment dat ik er ben, zeg maar.
Van die dag is me niet veel bijgebleven, behalve dan de afspraak met de huisarts. Hij maakte 1 bepaalde opmerking tegen mij waardoor ik mij bijna bedacht had en zelfs nu nog twijfels heb.
Hij zei tegen mij dat ik niet extreem mager was, waardoor ik dus het gevoel kreeg van wat doe ik hier? Ik heb geen probleem dus, zie je wel ik ben dik en zo kan ik nog wel even doorgaan, dus waarom laat ik me dan opnemen? Ik helemaal boos tegen mijn vriend, zie je nu wel jullie liegen gewoon allemaal tegen mij. Die heeft het die dag erg zwaar gehad met mij.
Toen de volgende stap. Zoals ik al zei in mijn vorige stuk had ik besloten om afstand te doen van mijn poezekinders. Het heeft me heel veel denkwerk bezorgd maar ja ik wist dat het de beste beslissing zou zijn. Kyra de ene poes is meegegaan naar mijn vriend en heeft daar voor mijn idee al aardig een plekje gevonden en van haar heb ik dus ook niet zoveel verdriet gehad. Ik weet dat ik haar nog wel weer terug zie en dat ze op een goede plek zit. Gompie, de andere poes heb ik donderdag naar het asiel gebracht en dus officieel afstand van gedaan. Ik heb tranen met tuiten gehuild en zit nu nog steeds niet goed in mijn vel. Bij alles wat ik hier in huis doe denk ik oja ze is hier niet meer. Dat zal nog wel een tijd gaan duren vrees ik maar ik moet mezelf maar voor houden dat ik het beste voor mijn dieren heb gedaan.
Tot slot zal ik hier dus niet veel aanwezig zijn, ik ben in de weekenden wel thuis. Ik ga proberen jullie op de hoogte te houden maar ik beloof niet teveel omdat ik gewoon niet weet hoe het gaat lopen allemaal. Ik ben in ieder geval heel blij dat mijn vriend mij in dik en dun steunt. (leuke uitspraak in dit geval) | 
